Hedging na rynku forex to otwarcie pozycji, która równoważy ryzyko walutowe już posiadanej ekspozycji, tak aby ruch przeciwny pierwotnej pozycji został w części lub w całości skompensowany. Ogranicza wpływ zmiany ceny w obie strony i zawsze wiąże się z kosztem; nie usuwa ryzyka, tylko zamienia je na koszt.
Trzy sposoby zabezpieczenia ekspozycji
Pozycja przeciwstawna na tej samej parze. Długa pozycja na EUR/USD zostaje zestawiona z krótką o porównywalnej wielkości. To, czy obie nogi mogą istnieć jednocześnie, zależy od rachunku: rachunek hedgingowy trzyma je osobno, rachunek netujący zwija je w jedną, pomniejszoną pozycję. Ruch pary przestaje wpływać na wynik łączny — w obie strony, także tę korzystną.
Zabezpieczenie korelacyjne. Pozycję przeciwstawną otwiera się na innym, statystycznie powiązanym instrumencie, na przykład długie EUR/USD wobec krótkiego GBP/USD. Zależność mierzy się na danych historycznych i nie jest stała: gdy korelacja słabnie, obie nogi mogą tracić naraz. Takie zabezpieczenie z założenia jest częściowe.
Opcja. Płaci się premię za prawo do transakcji po ustalonym kursie. Premia jest znanym kosztem poniesionym z góry i przepada w całości, jeżeli opcja nie zostanie wykonana.
To opisy mechaniki, nie rekomendacje. Zabezpieczana ekspozycja nadal wymaga depozytu, a jego wysokość wynika z limitów obowiązujących klientów detalicznych w ABF Trade, zebranych w Polityce dźwigni finansowej: minimalny depozyt początkowy to 3,33% wartości nominalnej CFD dla par złożonych z dwóch walut spośród USD, EUR, JPY, GBP, CAD i CHF (30:1), 5% dla pozostałych par walutowych, wskazanych indeksów akcyjnych i złota (20:1), 10% dla innych towarów i indeksów (10:1), 20% dla akcji pojedynczych (5:1) i 50% dla kryptowalut (2:1).
Ile depozytu wiąże cały układ, zależy od typu rachunku. Gdy obie nogi są odrębnymi pozycjami, każda wnosi własne zabezpieczenie; gdy rachunek je netuje, depozyt liczy się od pozycji wynikowej. Zasadę odczytuje się z regulaminu i specyfikacji instrumentu przed zbudowaniem układu, a nie zakłada. Dźwignia nie zmniejsza przy tym straty — zmniejsza tylko wniesiony depozyt, więc ten sam ruch kursu zabiera większą część kapitału na rachunku.
Dlaczego hedging kosztuje więcej niż zamknięcie pozycji
Zamknięcie płaci spread raz i kończy ekspozycję. Hedging zostawia pierwszą pozycję otwartą i dokłada drugą, więc spread płaci się także na drugiej nodze, a potem obie nogi przechodzą przez rolowanie.
Druga noga jest osobną pozycją i niesie własny koszt wejścia: przy spreadzie 0,8 pipsa i wielkości 1 lota jest to 8 USD, których samo zamknięcie pierwotnej pozycji by nie kosztowało, bo jej spread poniesiono już przy otwarciu.
Mechanika utrzymania. Długa i krótka pozycja na tej samej parze naliczają swapy w przeciwnych kierunkach, ale stawki nie są lustrzane — para zwykle netuje się na minus, nie do zera. Na zabezpieczonej pozycji 1 lota EUR/USD, gdzie długa jest obciążana 0,90 jednostki waluty rachunku za noc, a krótka uznawana 0,30, koszt netto wynosi 0,60 za noc, czyli około 18 przez trzydzieści dni — i nalicza się niezależnie od tego, czy rynek się rusza. Gdyby stawki były odwrotne (długa +0,30, krótka −0,90), wynik byłby taki sam co do znaku: pozycja nadal kosztuje. Arytmetykę opisują punkty swapowe.
Kalkulator: wielkość ekspozycji dobierzesz do salda rachunku kalkulatorem wielkości pozycji.
Czego hedging nie robi
Nie sprawia, że ekspozycja jest wolna od ryzyka. Zamknięcie pozycji w „zamek” usuwa ruch kierunkowy, ale zostawia koszty bieżące, blokuje depozyt i przenosi na później decyzję o rozwiązaniu układu — podejmowaną po kursach, jakie będą w tamtym momencie. Zabezpieczenie korelacyjne potrafi stratę powiększyć, a nie zawęzić. Niewykorzystana premia opcyjna jest pewnym kosztem poniesionym wobec niepewnego zdarzenia.
Otwórz rachunek w ABF Trade, aby sprawdzić, czy wybrany typ rachunku dopuszcza jednoczesne pozycje przeciwstawne.
